En het laatste bericht alweer, om het nog even compleet te maken...

Na Ubud hadden Joery en ik het briljante idee om op de scooters (die we toch maar liefkozend muppets bleven noemen), rond Bali te crossen. Matt ging familie op Java en in Maleisie bezoeken, maar ging wel weg met een bemoedigend: 'You're going to die if you do that.' En bedankt... Maar goed, wij dus naar het zuiden, richting Uluwatu. Backpacks op de rug, een kinderhelmpje dat wel pastte(!) en off we go.. Helaas duurde het maar een half uur voor we onze eerste boete te pakken hadden. We weten nog steeds niet zeker wat we fout deden.. Iets met stoplichten. Nog geen half uur later had ik mijn tweede boete te pakken, omdat ik als enige WEL stopte voor rood licht (dat is ook heel dom hier), zij het met mijn voorband ongeveer 3cm over de witte streep. Oh trouwens, voor diegenen die zich afvragen 'Heeft ze wel om een bonnetje gevraagd?'  Nee tuurlijk niet, daar denk je niet aan als ze dreigen je rijbewijs in te nemen, omdat je zogenaamd alleen een auto kan rijden en dus geen scooter.

Eenmaal in Uluwatu betaalden we veel te veel voor een schrale kamer, maar we zaten tenminste wel direct aan het strand. Nouja, direct, ongeveer 400traptreden van het strand. Op ditzelfde strand bedachten Joery en ik dat we te bang waren voor de politie en zo gespannen op de muppets zaten dat we er niet van gingen genieten om rond het eiland te gaan, dus besloten we tot een 5daagse strandvakantie in Sanur. Het eten was hier best duur, tot we onze 'stam'-warung vonden waar we voor 'local' prices ongeveer 5 keer meer bestelden dan we opkonden. Voor lunch en diner. Meerdere dagen. Hier hebben we vooral heerlijk gerelaxed en erg veel genikst. Op Joery's laatste dag hebben we onszelf zelfs getrakteerd op een ligstoel aan het strand (MET parasol, jawel). Maar goed, die scooters moesten nog terug naar Ubud, dus na ontzettend veel binnenwegen en een omweg via de tempel is het ons gelukt de scooters zonder boetes terug te brengen. Ik was erg geneigd om de scooter gewoon in Sanur te laten staan, want het enige gegeven dat ze van mij hadden was mijn voornaam. Administratie waar je U tegen zegt.

Uiteindelijk op de bonnefooi met Joery mee naar het vliegveld gegaan en veel te veel betaald voor een ticket op hetzelfde vliegveld naar Bangkok. Zoiets als 'last-minute' tickets bestaat niet echt meer, je moet in de plaats daarvan extra betalen omdat je zolang gewacht hebt. 

En toen was ik in Thailand.........

't Vliegen was niet erg leuk, aangezien er na het duiken wat mis is gegaan met mijn oor was het opstijgen en landen best pijnlijk. Maar goed, toen was ik dus voor 17 dagen in Thailand. Was eigenlijk helemaal niet plan, maar ik heb geleerd dat reizen voornamelijk bestaat uit plannen veranderen en daar ben ik -zo blijkt- best goed in.

In Bangkok in een bezemkast in een leuk hotelletje in het backpacker-gebied geboekt. Meer dan een bed en een ventilator heb je ook eigenlijk niet nodig in een grote stad met veel te doen. Beetje jammer dat ik nogal ziek werd en 2 dagen voornamelijk in dat hokje gelegen heb. Uiteindelijk met de trein richting Surat Thani vertrokken om vanaf daar de boot naar Ko Phangan te pakken, waar ik Matt en Christina (die ik in Australie en toen weer in Indonesie heb ontmoet) weer zou vergezellen.

De treinreis ging helaas niet zonder hakken of stoten. De airconditioning was ontzettend lekker in de eerste trein, maar helaas ging de trein kapot en moesten we na een uur weer terug naar Bangkok. Onze nieuwe trein had helaas kapotte aircon, maar de ventilatoren deden hun werk ook wel. Het volgende 'obstakel' was een groepje buddhistische monniken dat de trein binnen kwam. Vanwege een respectskwestie mogen ze niet naast vrouwen zitten/staan en natuurlijk hadden ze alle stoelen in mijn directe omgeving aangewezen gekregen. Gelukkig hielp een aardig vrouwtje me uit de brand door te vragen of ik met haar man van plaats wilde wisselen. Prima opgelost dus.

Eenmaal in Surat Thani moest ik nog een boot regelen en uiteindelijk natuurlijk weer veel te veel betaalt voor een boot de volgende dag. Maar toen ik eenmaal op Ko PhaNgan was waren alle zorgen over. Ik ontmoette een spanjaard op de boot (was nogal een 'oei' -moment na de wk-finale), waar ik na een hapje goedkoop eten uiteindelijk een lift van heb gekregen naar Had Rin, waar Christina en Matt waren. Met zijn tweeen op zijn gehuurde scooter, met al onze backpacks en bagage, was nogal een uitdaging. We hadden niet gerekend op zulke enorme steile hellingen onderweg, een hoop gegil en  'kom op scooter, je kunt het!!' ten gevolge. 

Eenmaal in Had Rin besloot ik wat rond te lopen en botste ik gelukkig toevallig tegen Matt aan, dat was wel makkelijk. Samen met hem en Christina met de taxiboat naar Had Yuan, een strandje verderop. Hier ontmoetten we meteen 'James of the Jungle' die een slang had gevangen uit iemands kamers en zei dat we vooral naar hem moesten komen als we een slangenprobleempje in onze hut hadden. Lekker geruststellend..

Had Yuan is echt als een waas voorbij gegaan, wat ook wel verduidelijkte waarom sommige mensen die we spraken daar al 45 dagen zaten. Het leven bestond voornamelijk uit eten, drinken, op het strand liggen en lekker helemaal niks doen. Christina vetrok op een gegeven moment weer terug naar Denemarken en de volgende dag kwamen er twee vrienden van Matt (Nick en Rhiannon) ons opzoeken. Op een gegeven moment maakte Rhi de opmerking 'Hey is de Full Moon Party niet morgen?' en ik schrok best van hoe snel de tijd voorbij is gegaan. De Full Moon Party was uiteindelijk best geslaagd. De regen kwam met bakken uit de hemel en we zijn dus zo lang mogelijk in de bungalow gebleven waar we drankspelletjes en met fluorescentieverf gespeeld hebben. Full Moon party is na die drankspelletjes eenbeetje als een waas voorbij gegaan. Matt en Rhi zijn hun slippers kwijt geraakt en Nick is ergens op het strand in slaap gevallen rond een uurtje of 4. Gelukkig was ik er om dit allemaal fotografisch vast te leggen. Verder kan ik me vooral nog heel veel verschillende muziekstijlen herinneren, een rij plassende jongens in de zee en heel veel rondzwervende emmertjes, dronken mensen en alle gevolgen van dien. Matt was zo gebiologeerd door een 'fire-skiprope' dat ie ook maar eens een poging ging wagen. Gelukkig hebben we de foto's nog laten we maar zeggen. We kwamen de volgende ochtend rond een uurtje of 8 weer op Had Yuan waren waren we precies op tijd voor het ontbijt en die avond werden we precies wakker voor het avondeten. Goede timing laten we maar zeggen.
Toen we 2 dagen later eenmaal weer bijgekomen waren gingen Matt en ik weer op weg naar Bangkok met de bus. Vanwege de FMP waren er ontzettend veel mensen die die kant op wilden en was het echt nog een gevecht om de bus in te komen. Als ze aan de 'confirm check-in' balie zeggen dat je bus pas om half 5 gaat, zeggen ze dat alleen maar zodat je meer eten en drinken koopt in hun winkeltje. Met de hoeveelheid mensen die er was gingen er al een stuk of 4 bussen eerder, waar we ons echt in hebben moet vechten ongeveer, gekkenwerk. Eenmaal in Bangkok een relatief goedkope kamer gevonden met airco en tv (Discovery Channel!! Jaaa!!), een overdosis mais-op-een-stokkie gehad, nog lekker geshopt (al passen die kleine thaise tshirts me niet altijd even goed..) en in een roze taxi naar de weekendmarkt geweest, waar we eigenlijk alleen maar met puppies gespeeld hebben. Wist je trouwens dat eekhoorns als huisdier heel hip zijn daar? En dat ze ook egels verkopen als huisdier? Nooit aan gedacht. Als je met de stekels mee aait zijn ze nog best zacht ook! Heb op mijn laatste dag ook nog mijn voeten in een bak vol visjes gestoken in de hoop dat deze mijn voeten nog een beetje konden opknappen. Het 8 maanden lang op slippers lopen doet niet bepaald goed voor je voeten, laten we maar zeggen ;-) Het weer was de laatste paar dagen trouwens echt bedroevend. Alle regen bracht me gelukkig wel weer in een Nederland-stemming.

En nu dus weer thuis, na een vrij soepele vlucht met helaas ontzettend veel overstaptijd op Londen. (En dan ben je zo dichtbij...)  Ben me al weer te buiten gegaan aan al het Nederlandse lekkers, heb kleren herontdekt waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had (en uiteindelijk toch de gewassen kleren uit mijn backpack aangetrokken, natuurlijk ;-). Heb ook mijn sokken en vest opgeduikelt, wat misschien een beetje overdreven klinkt, maar ben stiekem toch wel blij dat ik overmorgen naar het warme Hongarije vertrek, want het is nu toch wel best koud hier ;) Ook is het heerlijk genieten om lekker in mn pyjamabroek rond te lopen, voel ik me ontzettend klein hier en heb ik vooral ook het gevoel dat ik maar erg kort weg geweest ben....

Hartstikke bedankt voor het lezen van mijn reisverslag en al het leuke commentaar en hopelijk tot snel weer ziens allemaal :)